•  Panleukopenia. Jest to typowa choroba wirusowa, której symptomami są: ból brzucha, gorączka, wymioty i wręcz zapaść. Zarazki są wydalane z kałem, moczem i śliną. Są one bardzo żywotne i zdolność zarażania zachowują przez około rok. Mogą one być wydalane przez organizm zwierzęcia dość długo po przebyciu choroby. Zaraza kocia nie jest identyczna z tzw. tyfusem psim (parwowirozą). Okres wylęgania się choroby, to jest czas upływający między zarażeniem zwierzęcia a wystąpieniem u niego typowych objawów choroby, wynosi od 3 do 9 dni. Kot cierpi z powodu odwodnienia i chociaż ma pragnienie, nie jest zdolny do picia.
    Wirus panleukopenii kotów, powoduje w organizmie tych zwierząt spustoszenie. Jest bardzo zaraźliwy dla wszystkich wrażliwych osobników. Choroba jest poważna i około 90% wszystkich nie szczepionych kotów poniżej szóstego miesiąca życia umiera. Niektóre dorosłe osobniki mogą nie wykazywać objawów choroby, ale śmiertelność u nie szczepionych dorosłych kotów wynosi około 50%. Niektóre nie szczepione starsze koty mają naturalną odporność, powstałą w wyniku wcześniejszego kontaktu z czynnikiem zakaźnym i przeżycia choroby. Innymi słowy, część starszych nie szczepionych kotów ma nabytą odporność na panleukopenię. Jednak trzeba pamiętać, iż ciągle choroba ta jest bardzo poważna.

  •  Białaczka kotów. Wiemy dzisiaj, że wywołuje ją wirus (FeLV), rozprzestrzeniający się w ślinie, moczu i kale. Nie jest tak zaraźliwa jak już opisane choroby. Wywołuje ją bliski i długi kontakt z zainfekowanym osobnikiem. Objawy kliniczne związane z zakażeniem mogą się różnić, ale zazwyczaj jest to długotrwała, wyniszczająca choroba. Zwierzę wykazuje zmniejszony apetyt, co powoduje spadek masy ciała, występuje nawrotowa gorączka, osowiałość, osłabienie i senność. Częste są długotrwałe zakażenia jamy ustnej, zatok, oczu i płuc.
    Jest to dla kota choroba śmiertelna, ponieważ bezpowrotnie niszczy system obronny organizmu. Przejawia się zmianami skórnymi, rozregulowaniem pracy jelit i biegunkami. Do tej pory nie wymyślono lekarstwa na białaczkę, istnieje jednak szczepionka. Ważne jest, żeby koty były szczepione przed pierwszym kontaktem z FeLV.

  • Kaliciwirus kotów. Kaliciwirus jest jedną z głównych przyczyn chorób dróg oddechowych u kotów. Niezależnie od szczepu kaliciwirusy atakują drogi oddechowe kota, jamę ustną i płuca. W odróżnieniu od herpeswirusów kaliciwirusy wnikają głębiej w drogi oddechowe i osiedlają się w tkance płuc. Kaliciwirus nie atakuje jednak oczu i jam nosowych, co często zdarza się przy zakażeniu herpeswirusami. Wirus rozsiewa się przez powietrze i ślinę. Nie ma specyficznego leczenia chorób wywołanych przez  kaliciwirusy. Aby zapobiec wtargnięciu bakterii do tkanek zaatakowanych przez kaliciwirusy, doustnie podaje się antybiotyki. Stosuje się też preparaty rozszerzające oskrzela, co umożliwia zwiększoną wentylację. Na szczęście dostępne są skuteczne i bezpieczne szczepionki. Wszystkie koty przez całe życie powinny być szczepione przeciw kaliciwirozie.

  • Zakaźne kocie zapalenie otrzewnej (FIP). Wywołana jest przez wirusy należące do rodziny koronawirusów. Najczęściej atakuje koty poniżej piątego roku życia. Przenoszona jest ona przez kontakt bezpośredni. Wirusy znajdują się w ślinie i wydzielinie nosa. Typowym objawem FIP jest powiększony, wypełniony płynem naczyń krwionośnych i powoduje wypływ płynów do jam ciała. Jest to określane jako wysiękowa postać choroby. Płyn można też czasem stwierdzić wewnątrz klatki piersiowej. Niekiedy nie obserwuje się gromadzenia płynu w jamach ciała, co jest określane jako sucha postać FIP. Niezależnie od tego, czy choroba występuje w postaci wysiękowej, czy w suchej, niemal zawsze kończy się śmiercią. Wirusy atakują liczne narządy organizmu. Jest to główny powód, sprawiający, że obecnie choroba ta jest nieuleczalna.

  • Choroba kociego pazura. Nie wiadomo dlaczego została tak nazwana, gdyż koty na nią nie chorują, mogą być jedynie nosicielami, ale przenoszą ją także inne zwierzęta oraz przedmioty. Zarazki wywołujące chorobę kociego pazura do niedawna były uważane za wirusy, obecnie wiadomo że są to chlamydia. Znajdują się one pod pazurami kotów, innych zwierząt, a także pod paznokciami u ludzi. Zakażony przez zadrapanie człowiek ma gorączkę, bóle mięśniowe, ropne guzki. Choroba ta jest bardzo rzadko spotykana i mało znana.

  • Wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych (katar koci). Katar kotów (nazywany też mylnie kocią nosówką) jest to wirusowe zapalenie górnych dróg oddechowych jest bardzo częstą chorobą młodych kotów, którą wywołują  liczne rodzaje wirusów. Pierwsze objawy wyglądają tak samo jak katar u ludzi, wyciekiem z nosa najpierw wodnistym a potem śluzowatym i ropnym. Potem oczy tracą blask i zaczynają łzawić ropną cieczą, która w rezultacie potrafi zaklejać powieki. Wówczas kot nie myje się, przestaje pić i jeść. Temperatura wzrasta do ok. 40°C. Na dziąsłach i języku mogą się pojawić zmiany zapalne i owrzodzenia. Choroba ta nie leczona odpowiednio wcześnie doprowadzi do śmierci zwierzęcia ale przy dobrym pielęgnowaniu kota chorego na katar mamy 80% szans na bezpieczne przeprowadzenie go przez ten trudny okres.